Hoe je een veilingflyer en kavelkaartjes met QR-codes maakt

Wat er op de flyer moet staan

Wie een flyer leest, geeft hem een paar seconden. In die tijd heeft hij vijf antwoorden nodig, in deze volgorde:

• Wat er wordt verkocht. Een kop in gewone woorden ("Gereedschap en machines van een werkplaats die sluit", "Benefietveiling: 40 kavels voor het schooldak"), niet alleen de naam van je organisatie.
• Wanneer het bieden sluit. Een dag, een tijd en, als een deel van je kopers ergens anders kan zitten, een tijdzone. Sluiten de kavels na elkaar, geef dan de tijd waarop de eerste sluit. Is het bieden nog niet open, zeg dan wanneer het opent.
• Waar je biedt. Het webadres voluit in letters, kort genoeg om in te typen, en een QR-code die het opent. Sommige mensen scannen niet; sommige telefoons lezen de code niet bij slecht licht.
• Waar en wanneer je kunt kijken, als de goederen te zien zijn: adres, dagen en tijden.
• Wie er verkoopt. Je naam en, voor een goed doel of een vereniging, waar het geld naartoe gaat. Mensen bieden makkelijker als ze weten wie erachter zit.

Wat je weglaat: de actuele prijs van wat dan ook (die klopt de volgende dag al niet meer), "sluit binnenkort" (binnenkort voor wie?), een lijst van alle kavels (de QR-code is de lijst) en algemene voorwaarden in kleine letters, die thuishoren op de veilingsite.

Opmaak: één kop, een paar foto's, de code onderaan

Een flyer die van de andere kant van een ruimte werkt, heeft heel weinig onderdelen. De kop is het grootste op de pagina en past op twee of drie regels. Daaronder de sluitingstijd, in de op één na grootste letter. Dan maximaal vier foto's van je beste kavels: die waarvoor iemand blijft staan, niet de duurste. Onderaan de QR-code met "Scan en bied" ernaast en het adres eronder, want onder aan een poster belandt het oog, en daar kan een hand met een telefoon bij.

Houd het bij één accentkleur op een witte pagina. Donkere tekst op wit is leesbaar in een etalage, onder de lampen van een café en op een grijs prikbord in de gang; een donkere achtergrond in volle kleur kost veel inkt en maakt de QR-code slechter leesbaar.

QR-codes die scannen

De meeste mislukte scans komen door een code die te klein is, te dicht bij iets anders staat of naar de verkeerde plek wijst. Een paar regels dekken bijna alles:

• Stem de grootte af op de afstand. Een gangbare vuistregel is een code van ongeveer een tiende van de afstand waarop hij wordt gescand: 3 cm voor een kaartje op tafel dat je op armlengte leest, 5 cm voor een poster die je van een stap afstand leest, 10 cm of meer voor een etalage die je vanaf de stoep leest.
• Laat een lege rand vrij. Een QR-code heeft een lege rand eromheen nodig, ongeveer vier van zijn eigen kleine vierkantjes breed. Tekst of een foto die de code raakt, is de meest voorkomende reden dat hij niet leest.
• Donker op licht. Zwart of een heel donkere kleur op wit. Sommige telefooncamera's lezen geen lichte code op een donkere achtergrond, en een bleke kleur faalt bij weinig licht.
• Laat hem naar het echte adres wijzen. De code moet de veiling of de kavel direct openen. Een linkverkorter of een dienst voor "dynamische QR-codes" zet de server van een vreemde tussen je poster en je koper, en als die dienst stopt of geld gaat vragen, wijst elke poster die je hebt geprint nergens meer naartoe.
• Eén code per doel. De code op de poster opent de hele veiling; de code op een kavelkaartje opent die kavel. Twee codes op één flyer laten mensen twijfelen welke ze moeten scannen.
• Test hem voordat je een stapel print. Print één exemplaar, hang het op de plek waar het komt, ga staan waar mensen zullen staan en scan het met twee telefoons, waarvan één wat ouder. Controleer daarna of de pagina die opent de juiste is en goed leesbaar op een telefoon.

Kavelkaartjes en etiketten voor een kijkdag

Kunnen mensen langskomen om de goederen te zien, dan haalt de poster ze binnen en doet een kaartje naast elke kavel het verkopen. Een bezoeker die naast een lamp staat die hij mooi vindt, moet op die lamp kunnen bieden, daar ter plekke, in minder dan een minuut. Een kaartje dat werkt, bevat:

• een foto en de titel zoals die op de veilingsite staat, zodat mensen weten dat ze de juiste kavel hebben als de pagina opent;
• of de kavel open is voor biedingen of nog niet, en wanneer hij sluit of opent;
• "Scan en bied" en een QR-code van de eigen pagina van die kavel, niet van de hele veiling;
• het adres van de site in kleine letters, voor wie liever typt.

Op een A4-vel passen vier kaartjes; knip ze los en zet ze rechtop of plak ze naast elke kavel. Voor kleine voorwerpen is een heel kaartje te veel: een stickeretiket met de titel en een QR-code, op een gangbaar adresetikettenvel met 21 per vel (63,5 × 38,1 mm), gaat op het voorwerp, de doos of de plank. Op een tafel vol kleine kavels geef je vergelijkbare kavels titels die ze op de site van elkaar onderscheiden, want het etiket draagt dezelfde titel en niemand mag op de verkeerde bieden.

Twee praktische punten. Print de kaartjes pas als de kavels vaststaan: een kaartje voor een kavel die je hebt teruggetrokken, stuurt mensen naar een pagina die niet meer werkt. En houd een paar lege etiketten en een pen bij de hand voor de kavel die op de ochtend van de kijkdag binnenkomt.

Waar je flyers ophangt

Een flyer werkt waar mensen toch al stilstaan en waar de goederen iets voor ze betekenen. Grofweg op volgorde van wat ze opleveren:

Lantaarnpalen, hekken en bushokjes zijn een ander verhaal: wildplakken is aan regels gebonden en wordt op veel plekken beboet. Controleer de regels waar je ophangt, en vraag bij elke particuliere muur of elk raam eerst de eigenaar.

Haal je flyers de dag na de sluiting van de veiling weg. Een poster die drie weken later nog in een etalage hangt, vertelt iedereen die langsloopt dat je dingen vergeet.

Zo print je het goed

1. Print vanuit de browser, op ware grootte

   Kies in het printvenster A4, zet de marges op geen, de schaal op 100% en schakel de kop- en voetteksten van de browser uit, die anders een datum en een webadres aan de rand van elke pagina zetten. Controleer de eerste pagina in het voorbeeld voordat je er twintig print.

2. Kies het papier voor de plek

   Gewoon papier van 80–100 g/m² volstaat voor een poster achter glas of op een prikbord. Kavelkaartjes die op een tafel moeten staan, vragen om dikker karton, 160–250 g/m², als je printer dat aankan. Etiketten gaan op etiketvellen; op gewoon papier print je snijlijnen mee en knip je ze uit.

3. Bescherm wat buiten hangt

   Een flyer buiten heeft een plastic hoes of mat laminaat nodig. Glanzend laminaat kaatst het licht recht in de camera van een telefoon en is een veelvoorkomende reden dat een code in een etalage niet scant. Plak de poster aan de binnenkant van het glas in plaats van buiten, waar regen en handen erbij kunnen.

4. Scan het geprinte exemplaar

   Inkt en papier veranderen een code: een printer met weinig toner of zacht papier kan de kleine vierkantjes laten vervagen. Scan het echte geprinte vel, op zijn plek, voordat je de rest ophangt.

5. Print opnieuw als de veiling verandert

   Verschuift de sluitingsdatum of volgt er een tweede veiling, print dan opnieuw. Het kost een paar vellen papier; een verkeerde datum op een poster kost biedingen en vertrouwen.

Weten of het gewerkt heeft

Papier is lastig te meten, en dat is prima. Twee eerlijke manieren om het te weten: vraag nieuwe bieders hoe ze van de veiling hoorden (bij het afhalen, of in het bedankbericht), en tel hoeveel mensen je op een kijkdag een kaartje zag scannen. Heeft de poster in een etalage niemand opgeleverd, dan ligt het meestal aan de etalage, niet aan de poster; hang hem op waar kopers al samenkomen.

De flyer is één onderdeel van de reeks. De mensen die hij bereikt, hebben in de laatste twee dagen nog steeds de herinnering nodig, en die kan een flyer niet geven; zie hoe je een online veiling promoot voor de tijdlijn, en hoe je veilingkavels post op social media voor de posts die dezelfde kavels online brengen.

Vragen